Αυτό είναι ένα Firebird 400 του 1968 σε έντονο κόκκινο.
Το 400 ήταν το πιο ισχυρό Firebird που μπορούσες να αγοράσεις το 1968.
Φαντάσου.
Είσαι παιδί και ζεις στο Σαϊόσετ.
Είσαι κολλημένος με την κωμωδία κι η ζωή σου είναι χάλια.
Βλέπεις όλη μέρα Μάικ Ντάγκλας,
Μερβ Γκρίφιν, Τζόνι Κάρσον και Λέτερμαν.
Ποιο αυτοκίνητο μπορεί να σε βγάλει απ' τη μίζερη "κατάντια" σου;
Αυτό το αυτοκίνητο.
Έχει ρόδες ράλι, σκεπασμένο ταχόμετρο,
βοηθητικούς μετρητές, αθλητικό ξύλινο τιμόνι,
κεραία στο πίσω μέρος και ειδικά σχεδιασμένη εξάτμιση.
Μα κάνει πάνω από 3.000 δολάρια, πώς να το αποκτήσεις;
Δε θα σου το πάρουν οι γονείς σου.
Δεν είναι καν ένα καλό αυτοκίνητο.
Αλλά ζεις στο Λονγκ Άιλαντ.
Τι καλύτερο να ονειρευτείς;
Το αγόρι αυτό είναι ο σημερινός καλεσμένος μου.
Ο Τζαντ Άπαταου,
ο ταλαντούχος κωμικός και σκηνοθέτης.
Αν είχε τέτοιο αμάξι,
δε θα μας είχε προσφέρει ποτέ την υπέροχη ψυχαγωγία του.
Θα του δώσω την ευκαιρία να δει πώς θα ήταν
αν είχε αυτό το αυτοκίνητο τότε
και είχε καταφέρει να αποδράσει απ' το Σαϊόσετ.
- Παρακαλώ; - Τζαντ;
Κανείς δεν ξέρει αν προφέρεται "Άπατοου" ή Άπαταου.
Άπαταου, αλλά όλοι λένε "Άπατοου". Πιο εντυπωσιακό.
Ναι, σαν χορευτικό βήμα.
Δεν ήξερα αν ο καφές περιλαμβάνει και χάμπουργκερ.
- Και μιλκσέικ σοκολάτα. - Φυσικά.
Μιλκσέικ σοκολάτα και μπέργκερ το πρωί. Τέλεια ιδέα.
Ας το κάνουμε.
Είμαι ο Τζέρι και βλέπετε το
Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Γεια.
Κοίτα εδώ.
- Πολλά πράγματα. - Πολλά, ναι.
Μου αρέσει να τα βλέπω όλα.
Εδώ γράφεις;
Εδώ. Προσπαθώ να γράφω το πρωί, πριν αρχίσει ο χαμός.
Πολύ αστείο αυτό.
Είναι το 1989. Έκανα σταντ-απ τότε.
Βρήκα μια φωτό μας με τον Γκάρι…
- Θεέ μου. - στο The Larry Sanders Show.
Θέλω να σου δείξω και κάτι άλλο.
Είπες στον Γκάρι
"Τι απέγιναν όλα τα αστεία του Ντέιβιντ Μπρένερ;"
Λες "Τι έγιναν τα αστεία του Γκάρι;"
Εγώ τα έχω.
Αυτά εδώ είναι οι λίστες του, ημερολόγια αστείων και το Rolodex του.
Ο Γκάρι είχε τηλεφωνήτρια.
Καλούσες για να μάθεις αν σε ζήτησαν.
Ναι.
"Με ζήτησαν;"
Και μία αστεία με τον Τζέι.
- Εδώ είσαι 16; - Ναι.
Είναι σαν κυνηγός παιδόφιλων.
Ξέρεις, σου είχα πάρει δύο συνεντεύξεις τότε.
Είχα πάρει 50 συνεντεύξεις
απ' τον Τζέι, τον Ρέιμις, τον Κάντι.
Και τους στρίμωξα όλους.
Δεν ακούστηκε σχεδόν καμία.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν.
Ήταν πραγματικά σαν βιβλίο.
Όταν σπούδαζα, σκέφτηκα: "Δε χρειάζεται να τα ξέρω όλα αυτά".
Κάποιοι σαν εσένα μου εξήγησαν τα πάντα λεπτομερώς.
Έτσι ένιωθα. Παράτησα τις σπουδές ενάμιση χρόνο μετά.
Βρήκα κάτι αστείο ψάχνοντας στις σαβούρες μου.
Αυτό είναι από τότε που σου πήρα συνέντευξη, το 1983.
Πρέπει να κάνουμε την ίδια πόζα.
Αυτό είναι.
- Πάμε. - Πάμε για χάμπουργκερ.
Νιώθω άβολα με κάτι τέτοια πράγματα που είναι σέξι.
- Γιατί δε νιώθω σέξι. - Φυσικά δε νιώθεις. Δεν είσαι.
Και τότε αναλαμβάνει το αυτοκίνητο.
Δε μ' ενδιαφέρουν καθόλου οι όμορφοι άνθρωποι στις ταινίες.
Θα προτιμούσα το Χωρίς Ταυτότητα με τον Τζορτζ Γουέντ.
Ο μπαμπάς δε μου αγόρασε αυτοκίνητο.
Φυσικά δεν είχες αυτοκίνητο. Φαίνεται.
- Αυτό είναι το αυτοκίνητό μου. - Μια χαρά.
- Δε με "ρίχνει" ποτέ. - Ούτε σε "ανεβάζει".
- Ωραία. - Είσαι στο Σαϊόσετ.
- Είμαι. - Και μπαίνεις σ' αυτό.
Οι γονείς: "Θα αργήσεις, Τζαντ;"
- Ναι. - "Δεν έχω ιδέα".
Θυμάμαι, στις αρχές της καριέρας μου, έκανα αυτό το νούμερο,
ένα γράμμα στο πεινασμένο μου παιδί στη Νότια Αμερική.
Το παρουσίαζα πριν βγεις εσύ.
Προσπαθούσα να κάνω ένα αστείο.
Βγήκες στη σκηνή και είπες "Αυτό είχε πλάκα".
Έτσι, συνέχισα για δύο χρόνια.
Τι θέλεις απ' τη ζωή σου τώρα;
- Εγώ; - Ναι. Ποιος άλλος;
Στο ταμπλό μιλάω;
- Έχεις καταφέρει πολλά. - Ναι.
Ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και τώρα;
- Τώρα τι; - Τι;
Ξεκίνησα πάλι το σταντ-απ πριν δύο χρόνια.
Και είναι πολύ δύσκολο και πολύ αστείο
να κάνεις κάτι που ήθελες πάντα.
Κι έτσι,
χάρη στις ταινίες έχω καλή θέση στο Improv.
Πολύ αστείο.
Το The Tonight Show με τον Φάλον.
- Ναι. - Ήταν τρομερό.
Οποιαδήποτε ζωγραφιά Εβραίου είναι εγγενώς αντισημιτική.
Μία ζωγραφιά μου είναι σαν ναζιστική προπαγάνδα.
Αυτό ήταν το μόνο όνειρο.
- Το The Tonight Show. - Ναι.
Λίγο πριν αρχίσω, ο Λούι Σι Κέι μου έστειλε μέιλ.
Και μου εξήγησε επακριβώς πώς να κάνω το The Tonight Show.
Με σαφείς οδηγίες όπως, "Όταν βγαίνεις και παίζει μουσική,
μην κουνάς το κεφάλι, η μουσική δεν είναι για σένα".
Είμαι ενθουσιασμένος γι' αυτά που θα φάμε.
Ποιος αποφάσισε ότι δεν τρώμε χάμπουργκερ για πρωινό;
Οι άνθρωποι.
Η μαμά μου είχε οικονομικά προβλήματα και έπρεπε να πάρει αμάξι.
Και αγόρασε μία Mercedes.
Είπα "Μαμά, γιατί δεν πήρες ένα Camry
και να σου μείνουν λεφτά για φαγητό;"
Είπε "Επειδή δεν είμαι ζώο".
Έχει πλάκα όταν δείχνεις πρώτη φορά μια ταινία κι αρέσει στο κοινό.
Αλλά μετά χάνεται αυτό.
Η ταινία σβήνει και νιώθεις ότι δεν τα κατάφερες,
ενώ στο σταντ-απ το βιώνεις κάθε βράδυ με το κοινό
και έχεις μία βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.
Το αστείο με την ταινία
είναι ότι πρέπει να πείσεις ότι θα βγάλει λεφτά.
Αλλά δεν το ξέρεις αυτό.
Όταν μία ταινία πατώσει, πονάς για λίγο καιρό.
Αν κάνεις τρεις μεγάλες αποτυχίες, μένεις εκτός.
Μετά από μία αποτυχία, σου δίνουν μια ευκαιρία.
Αν αποτύχει, κάνεις κάτι πιο φθηνό.
Αν αποτύχει, τέλειωσες.
Η ιδέα της σειράς είναι να περνάμε καλά.
Αφαίρεσα ό,τι ενοχλητικό ενός talk show.
- Ναι. - Πρώτον,
"Δε θέλω να μιλήσω μ' αυτόν". Κατάλαβες;
- Καλείς όσους συμπαθείς; - Ναι.
ΕΝΑ ΚΑΠΟΥΤΣΙΝΟ ΠΡΙΝ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟΝ 101
Τέλειο; Τι αστείος τύπος!
Ο Χάρβεϊ Κόρμαν, ίσως ο πιο αστείος.
Δες τον Λένο. Δε μ' αρέσουν οι φωτό στην τουαλέτα.
Ποτέ φωτογράφηση στην τουαλέτα.
Δες τον Κάρσον!
Δες το ύφος στο πρόσωπό του.
Διασκεδάζεις μόνο και μόνο με το βλέμμα του.
Είχε πλάκα που με τον Σάντλινγκ
έμοιαζαν κολλητοί απ' την πρώτη στιγμή.
- Ο Γκάρι είχε αυτοπεποίθηση. - Ναι.
- Το ζήλευα αυτό. - Ναι.
Εγώ δεν το είχα.
Νιώθεις ότι είσαι στον παράδεισο;
- Ναι. - Παράδεισος!
Έχεις δει ποτέ τραπέζι που να θέλει χάμπουργκερ και μιλκσέικ σοκολάτα;
- Αυτό είναι. - Αυτό.
- Ξεκινάτε με καφέ; - Ναι.
Και ένα μιλκσέικ σοκολάτα.
Συνήθως ο κόσμος δε με αναγνωρίζει.
Αλλά αν μου πουν στον δρόμο "Είσαι ο Τζαντ Άπαταου;"
και πω όχι, λένε "Εντάξει".
Ένας απ' τους λόγους που σταμάτησα να κάνω σταντ-απ και να παίζω
είναι ότι κάναμε οντισιόν για τον Τζιμ Χένσον.
Και μετά, έμαθα
"Ο Τζιμ Χένσον δε σε θέλει.
Θεωρεί ότι δεν είχες ζεστασιά".
Σαν να σε απορρίπτει ο Χίτλερ για φόνο.
Πόσα χρόνια είχες σταματήσει το σταντ-απ; 22 χρόνια;
Σταμάτησα για 22 χρόνια.
Αλλά δε μου άρεσε που δεν ήμουν στο συνάφι.
Αυτό δε γίνεται ποτέ.
- Αυτό; - Αυτό δε γίνεται ποτέ.
Δε συναναστρέφεσαι άλλους κωμικούς κοινωνικά.
Αλλά αν έχεις έναν κωμικό στην ταινία;
Κάνεις γύρισμα τρεις μήνες και δουλεύεις μόνος 1,5 χρόνο.
Κατάλαβα.
Χάρηκα τόσο πολύ με το Freaks and Geeks
που σκεφτόμουν "Η καριέρα μου έχει ουσιαστικά τελειώσει.
Πέτυχα ό,τι ήθελα να πετύχω
και όλα τα άλλα είναι εύκολο χρήμα ή δόξα".
- Πω πω. - Τίποτα δεν έχει σημασία.
Μπορώ να πειραματιστώ, να κάνω τα πάντα,
γιατί έκανα αυτό που ήθελα τέλεια, μία φορά.
Αυτό είναι πολύ υγιές.
Δε χρειάζεται να πας σε ψυχολόγο πια.
Έχεις δίκιο, νομίζω.
Είσαι κατά της θεραπείας;
Θα το έλεγα, ναι.
Μου φαίνεται ομφαλοσκοπικό.
Μιλάω σε όλους.
Αν ρωτήσεις τι μ' ενοχλεί, θα μιλώ μία ώρα.
Όταν πέθανε ο Γκάρι,
αποφάσισαν να μην κάνουν νεκροψία, γιατί ποιο θα ήταν στ' αλήθεια το νόημα;
Και με ρωτάει ο Άλμπερτ Μπρουκς
"Έγινε νεκροψία;"
Του απαντώ "Όχι, είπαν ότι δεν υπήρχε λόγος".
Μου λέει "Υπάρχει λόγος: για να ξέρω τι έγινε και να το αποφύγω".
Στην κηδεία, όλοι όσοι μίλησαν,
είπαν πράγματα που τους είχε πει ο Γκάρι.
Και όλοι έκαναν τρομερή εντύπωση.
Ο δικηγόρος του έδωσε ρέστα λέγοντας ατάκες του Γκάρι.
Ο κόσμος συγκινήθηκε πολύ στην κηδεία μ' εσένα και τον Γκάρι.
Ωραία.
Υπάρχει κάτι στον Γκάρι που περικλείει τον ανθρώπινο αγώνα.
Προσπαθούσε πολύ να είναι ευτυχισμένος,
να έχει γαλήνη, να αποβάλει τον εγωισμό του.
Με στενοχωρείς.
Συγκίνησε πολύ τον κόσμο.
Έλεγε το "The Larry Sanders Show
είναι για όσους αγαπιούνται, αλλά η σόου μπιζ μπαίνει εμπόδιο".
Θέλω τρελά ένα τσίζμπεργκερ τώρα.
Τόσο δύσκολο είναι το τσίζμπεργκερ;
Σε εστιατόριο είμαστε. Πού είναι;
Θα σου πω τι κάνω με το φαγητό.
Πάντα εκλογικεύω τον λόγο που είναι εντάξει.
Ναι; Κι εσύ έτσι κάνεις;
Πιστεύεις ότι τα πολλά λεφτά
κι όχι τα απλά πράγματα δίνουν χαρά;
- Ναι. - Αλήθεια;
Δε θέλω να αγοράσω κάτι.
Δεν υπάρχει κάτι που μ' αρέσει και κοστίζει.
Δεν έχεις γούστο.
Τα παιδιά μου είναι αστεία, η 13χρονη κόρη μου
είπε τις προάλλες "Δε θέλω να κάνετε σεξ με τη μαμά".
Και της λέω "Μα τι λες τώρα;"
Απαντάει "Πριν έξι μήνες,
πλησίασα και σας άκουσα να κάνετε σεξ.
Και φρίκαρα".
Μήπως έβαζες κάτι σε μια πρίζα;
Νομίζω ότι βλέπαμε το Narcos.
- Άκουσε τον Εσκομπάρ να κάνει σεξ. - Ναι, σωστά.
Είναι ενδιαφέρον
σε τι ηλικία τα παιδιά κάνουν τατουάζ χωρίς άδεια γονέων.
Ποτέ. Δε μ' αρέσει αυτή η ιδέα.
Ζωγράφισε στο χαρτί αν θέλεις.
Δε γινόταν καλύτερο.
Δε θέλω να ξέρω πού είναι αυτό το μέρος,
γιατί θα έρχομαι συνέχεια.
Όπως όταν ήμουν νέος και έκανα ψυχοτρόπα μανιτάρια.
Πήγα να δω τον Σινάτρα και τον Ντον Ρικλς έχοντας πάρει μανιτάρια.
Και ο φίλος μου, μαστουρωμένος,
ανέβηκε στη σκηνή και περάσαμε την καλύτερη βραδιά της ζωής μας.
Για χρόνια, λέγαμε μεταξύ μας
"Η καλύτερη βραδιά, έτσι;"
Μετά, τον ρώτησα "Μπορώ να έχω μανιτάρια;"
Και μου είπε "Έχασα την επαφή με τον τύπο".
Έβλεπε στα μάτια μου
ότι θα έπαιρνα μανιτάρια κάθε μέρα, για όλη μου τη ζωή.
- Το συσχετίζεις με το μπέργκερ; - Ακριβώς.
Μη μου πεις πού είμαστε.
Γιατί αγαπάμε τόσο πολύ κάποιον που είναι αστείος;
Όταν ήμουν παιδί,
μου άρεσε που έλεγαν "Όλα αυτά είναι τελείως παράλογα.
Όλη η ζωή είναι τρελή, έτσι που είναι στημένη.
Ποιος είναι πλούσιος ή φτωχός, ποιος έχει εξουσία.
Και η συναισθηματική μας ζωή".
Ευτυχώς οι κωμικοί το αποκωδικοποίησαν.
Μ' αρέσει που το κάνουν οι κωμικοί.
Δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό.
Όταν ήμουν μικρός, χώρισαν οι γονείς μου.
Η μαμά μου βρήκε δουλειά ως ταξιθέτρια στο East End Comedy Club…
- Όχι! - στο Σάουθ Χάμπτον.
Είχα ξετρελαθεί.
Είδα όλα τα σόου για ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Πάντα σκεφτόμουν, αποκλείεται να πληρωνόταν η μαμά μου
για να καθίζει κόσμο στο κλαμπ.
Όχι.
Πόσα δίνεις σε μια γυναίκα γι' αυτό; 50 δολάρια;
Και τι ντροπή για μία μεγαλοαστή γυναίκα
με φρικτό διαζύγιο.
Ήξερε ότι λάτρευα την κωμωδία.
Και νομίζω ότι πρέπει να σκέφτηκε "Αυτό θα άρεσε πολύ στον Τζαντ".
Τι γλυκό!
Θυμάμαι, ήρθε ο Λένι Σουλτς.
ΒΙΟΝΙΚΟ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ
Έκανε ένα τρελό νούμερο.
Στο τέλος, τοποθετούσαν έναν μουσαμά στη σκηνή,
ο Λένι έβαζε ιταλική όπερα, είχε ένα μεγάλο πιάτο με μακαρόνια,
συγχρόνιζε τα χείλη του, πετούσε μακαρόνια στη μούρη.
Στο τέλος, έχυνε γάλα και έσπαγε αβγά στο κεφάλι του.
- Ναι. - Ερχόταν στην κουζίνα
βουτούσε στον νεροχύτη
και εγώ άδειαζα κουβάδες με νερό στο κεφάλι του
για να φύγουν τα μακαρόνια και τα αβγά.
Ήμουν πολύ χαρούμενος.
Τελειώσαμε, νομίζω.
- Τέλεια. - Έχουμε υλικό για 17 λεπτά.
Αναμφίβολα.
Δεν πιστεύω σίγουρα στον Θεό.
Μπορώ να διαχειριστώ την ανθρώπινη ύπαρξη
μόνο μελετώντας την και μαθαίνοντας.
Και με το να κοροϊδεύω τα πάντα, να βλέπω τη γελοιότητα,
γιατί δεν έχει τάξη το μυαλό μου.
Δεν καταλαβαίνω καν τι λες.
Υποτιτλισμός: Μελισσάνθη Γιαννούση